Als meisje van net een jaar oud verloor ons gezin mijn vader, waardoor het voor mijn moeder onmogelijk werd om zorg te dragen voor haar 4, nog jonge kinderen. Om deze reden groeide ik niet op bij in huis bij mijn moeder, maar in pleeggezinnen en internaten. Wat betekende dat ik op mijn 16de in aantal net zo vaak verhuisd was als de jaren die ik op dat moment oud ben. Op deze leeftijd verhuis ik vervolgens ook naar “het kamertrainingscentrum”. De plek waar ik klaargestoomd zal worden voor een zelfstandig leven dat vanaf mijn 18de verjaardag het perspectief voor de toekomst zal zijn. Het opgroeien in deze omstandigheden heeft ervoor gezorgd dat ik ervan overtuigd raakte dat wie ik was, wat ik wilde, hoe ik mij voelde of waar ik in geloofde, niet van belang was en geen enkele waarde had. Ik werd geconditioneerd om te leven naar de wensen van andere. Wensen die vaak niet in lijn waren met mijn normen, waarde en gevoel en die vaak werden afgedwongen met beperking in vrijheid, sancties of geweld. Mijn hele zijn werd op ieder plek waar ik ging wonen, geboetseerd tot hetgeen wenselijk was voor degene die op dat moment de zorg en verantwoordelijkheid voor mij droeg. Er was voor mij als individu geen ruimte. Hierdoor ontstond bij mij een constante innerlijke strijd en nam ik steeds meer afstand van wie ik in wezen was, van mijn gevoel, mijn normen en mijn waarden. De omstandigheden waarin ik opgroeide, de behoefte aan het ontvangen van liefde en het vertekend zelfbeeld dat ik ontwikkelde maakte van mij een kwetsbaar meisje. Kwetsbaar voor misbruik, mishandeling, vernedering, manipulatie en verslaving, ik was alles wat een ander wilde dat ik was, in mijn drang te overleven.